تبلیغات
رها - سبیل خوش فرم یار...
جمعه 24 مهر 1394  02:26 ق.ظ
توسط: رها

ما آدمای صفر و صدی هستیم
آدم هاى یه تنه به قاضی رو و راضی برگشت
با حكم های مطلق و  به دور از عدالت
قانون زشت یا همه یا هیچ اجرا كن
بی كم و كاست!!!
فریاد میزنیم یكى برای همه،همه برای یكی
و پس از آن ،خوبى ها را توی قاب تنگ چشممان فداى بدی ها میكنیم و بدی ها را زیر سبیل خوش فرم خوبى،رد!
دوست ،آشنا،خانواده،یار،در نگاه ما همه ى وجودش از خوبى مطلق پر شده  و در ان طرف ماجرا دشمن و بد خواه و غریبه را خدا لعنت كند كه دیدنش هم بد یمن است،چشمش شور است و از این جور حرفها...!
اینگونه دنیاى اطرافمان را برچسب میزنیم و در سلول های جدا گانه زندانیشان میكنیم
میخواهم بدانم توى زندان،كمی خوب كمی بد وجود ندارد؟
كه نرود انفرادی؟
نمیشود همه بند عمومی باشیم؟!
نمیشود توى آزادیمان شعار ندهیم كه هر انسانى باید كامل باشد؟ 
نمیشود تكامل وراى خوب و بد مطلق بودن،معنا دهد؟
نمیشود بگوییم هیچ انسانی كامل نیست،پس همه ى خوبی ها یا بدی ها را یك جا ندارد؟
.....
كاش از تمام سوال ها ى بالا تنها جواب این باشد،كه سلول های پر یا خالی همه رنگین كمانی اند از هفت رنگ دنیا
رنگین كمانى با پایه ی اصلى رنگهایى از سفید یا سیاه...
یاد بگیریم نگاهی خاكستری  به بند عمومی و حتی تمام سلول ها داشته باشیم!
راستی،از كدام روز همه فقط به دو دسته تقسیم شدیم؟
دو دسته ى فدایى دشمن و عاشق سبیل های خوش فرم یار..؟


  • آخرین ویرایش:یکشنبه 26 مهر 1394
نظرات()   
   
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر